Moeten we een zaak tegen dictatuur maken?

Sommige federale ambtenaren hebben de laatste dagen opzienbarende verklaringen afgelegd. Gezien de tijd waarin we leven, kunnen we er niet langer van uitgaan dat ze niet overtuigend zullen zijn.

Sinds de lockdowns, die al onze sociale en politieke rituelen en veronderstellingen over de overheid en de volksgezondheid aan diggelen hebben geslagen, lijkt het wel of alles ter discussie staat of kan worden aangenomen. Zelfs vaste conventies zoals de scheiding der machten en checks and balances worden nu als zinloze afleiding terzijde geschoven.

Op tafel ligt nu de bevoegdheid van een niet-gekozen bureaucratie om, op eigen gezag en zonder enige juridische controle, elke burger te verplichten zijn of haar gezicht bedekt te houden. De regering-Biden en de administratieve staat die technisch gezien onder haar bevoegdheid valt, lijken te geloven dat deze bevoegdheid nooit door een rechtbank in twijfel mag worden getrokken.

En als dat waar is, zou dat ook waar moeten zijn op elk gebied van het openbare leven. Het Ministerie van Arbeid kan elke regel maken, hoe idioot ook, als het gaat om betaald werk. Het ministerie van Landbouw kan boeren, of zelfs huis-tuinders, vertellen wat ze mogen planten en hoeveel. En dat geldt ook voor elk van de honderden overheidsinstanties die met vaste werknemers worden bemand.

De wetgevende macht en de rechtbanken moeten erbuiten blijven. In feite hebben zij geen ander nut dan de edicten van de administratieve staat te bekrachtigen.

Met andere woorden, we debatteren nu over dictatuur: heerschappij door dictaat, van het Latijnse dictare, een rechter met absolute macht. Geen democratie, geen “rechtsstaat” maar letterlijk de opgelegde en allesomvattende wil van een onberekenbare entiteit om te doen wat zij wil.

Hier is wat ze hebben gezegd.

NIH’s Anthony Fauci, de de facto hoofd van de volksgezondheid in de VS:

Dr. Ashish Jha, de Covid-19 reactie coördinator van het Witte Huis:

Jen Psaki, woordvoerder van President Biden:

De National Public Radio heeft een redactioneel commentaar ten gunste van dit standpunt.

Maar de beslissing tegen het CDC heeft bezorgdheid gewekt in de volksgezondheidsgemeenschap. Het is de laatste in een reeks van uitdagingen aan de bevoegdheden van het agentschap die het vermogen om te reageren op deze pandemie en toekomstige volksgezondheidscrises zou kunnen belemmeren.

Wat opzienbarend is, is hoe agressief ze zeggen wat ooit zeker onzegbaar was.

Ik probeer me voor te stellen hoe de strategie sessies gingen in het Witte Huis. Fauci was er zeker bij. Eén persoon moet het gewoon gezegd hebben: rechtbanken moeten de CDC niet controleren. Anderen moeten het ermee eens geweest zijn. Iemand stelde voor dat ambtenaren dit gewoon zouden zeggen. Iedereen was het ermee eens. En toen gingen ze de internationale media over om het stille gedeelte hardop te zeggen: dit gaat over macht en gezag. De CDC heeft die. Rechtbanken niet. Dat is het hele verhaal.

Je zou deze strategische berichtgeving als een vergissing kunnen beschouwen, omdat het heel duidelijk in strijd is met het hele Amerikaanse regeringsstelsel. Het idee in de grondwet is dat de wetgevende macht de uitvoerende macht controleert door als enige bevoegd te zijn om wetten te maken, samen met de bevoegdheid tot impeachment. De uitvoerende macht benoemt de federale rechterlijke macht, terwijl de Senaat moet ratificeren. De rechtbanken toetsen beide aan de grondwet en precedenten. De president wordt gekozen en heeft een staf.

Dan is er dat andere beest dat geleidelijk is ontstaan sinds het midden van de 19e eeuw (in de VS) en dat vandaag de dag de administratieve staat wordt genoemd. Deze mocht zich ontwikkelen als een anticorruptiemaatregel. Het oude systeem, het zogenaamde spoils system, waarbij elke nieuwe regering de werknemers van de vorige zuiverde, werd als te destabiliserend en politiek beschouwd.

De nieuwe opvatting, die begon in de Progressieve Eeuw, was dat we een managersklasse in de regering nodig hadden die boven de politiek stond. Dat paste in de toen opkomende ideologie dat regeren door deskundigen in de regering betere sociale gevolgen heeft dan de spontane acties van individuen. De machinerie van de “openbare dienst” groeide tijdens de 20e-eeuwse oorlogen en diverse crises uit tot wat we vandaag hebben.

Administratief recht – “deep state”-regels en -opleggingen die nooit door het Congres zijn bekrachtigd – bestaat nog steeds onder een juridische wolk en wordt lang niet genoeg aangevochten, maar krijgt zelden zo’n harde klap op de neus als de beslissing over het Florida-masker.

De reactie van de regering Biden heeft niet de nadruk gelegd op de vermeende wettigheid van het maskermandaat zoals mogelijk gemaakt door de Public Health Service Act van 1944. In plaats daarvan, zoals het CDC zelf benadrukte, wordt het beroep gedaan om de “volksgezondheidsautoriteit” van het CDC zelf te beschermen. Het CDC zou moeten kunnen doen wat het wil zonder met rechtbanken en wetgevende lichamen te maken te krijgen.

Let wel: dit betekent ongecontroleerde macht. In deze visie is het niet de taak van de rechtbanken om een federale bureaucratie te vertellen wat ze wel en niet mag doen. Als de regering Biden haar zin krijgt, zal elke federale bureaucratie letterlijk ongebreidelde macht hebben over elke staat, gemeenschap, bedrijf en individu in het land, en niemand – geen van deze entiteiten – zou de macht moeten hebben om naar de rechter te stappen, die al dan niet tegen hen kan oordelen.

Nogmaals, het gaat hier om een speciaal soort dictatuur, niet uitgeoefend door één persoon, maar eerder door comités bestaande uit ongekozen en voor het leven benoemde bureaucraten. Men zou kunnen veronderstellen dat een dergelijke bewering zichzelf tegenspreekt. Dat wil toch niemand.

Maar dat is niet zo: sommige mensen willen dat juist wel. Dit is wat zij op Twitter en via de nationale media tegen de wereld zeggen. Ze voelen geen behoefte om het te verbloemen, zelfs niet met een schijnverdediging op juridisch of gezondheidsgebied, wat betekent dat ze het wel moeten geloven.

Waarom zouden ze het geloven? Omdat dit precies is wat er de afgelopen twee jaar is gebeurd. Vanaf medio maart 2020, en onder het mom van noodtoestand, kreeg de administratieve staat in het algemeen en de CDC in het bijzonder de effectieve en totale macht over het hele land.

Het bepaalde of je essentieel of niet-essentieel bent in je werk. Het bepaalde hoeveel mensen je in je huis mocht hebben. Het besliste of je naar een openbare eredienst mocht gaan. Het bepaalde hoe lang je in quarantaine moet als je de staatsgrens oversteekt. Het besliste dat uw scholen, kerken, gemeenschapscentra, speelplaatsen en restaurants moesten sluiten. Je kon geen huur innen op je eigendommen. En er werd een kledingstuk uitgevonden – een kledingstuk dat geen voorgeschiedenis had in de Amerikaanse cultuur buiten de mijnschacht, de bouwplaats of de operatiekamer – dat door iedereen in het openbaar gedragen moest worden, zelfs zonder echt bewijs dat het doel daarmee bereikt zou worden.

Het uitoefenen van een dergelijke macht moet inderdaad een onstuimige macht zijn, en des te beter als men geen verantwoordelijkheid draagt voor de beslissingen die worden genomen. Als je een dictator bent in de stijl van het interbellum, is iedereen bereid je de schuld te geven als het misgaat. De nieuwe vorm verdient de voorkeur: bestuur door een intern comité dat bestaat uit leden die ofwel hun toevlucht kunnen nemen tot anonimiteit ofwel anderen de schuld kunnen geven. Niemand in het bijzonder wordt opgeroepen om het besluit te rechtvaardigen; in plaats daarvan is het het “agentschap” dat dit heeft gedaan uit eerbied voor de “wetenschap” die niemand in staat is te citeren of te verdedigen. Iedere woordvoerder hoeft zich slechts op te werpen als een nederige dienaar van “de wetenschap” en het daarbij te laten.

Technocratie is een naam die ooit aan een dergelijk systeem werd gegeven, maar deze hedendaagse versie is een beetje anders. Het wordt geregeerd door niet bij naam genoemde deskundigen die zich altijd kunnen verschuilen omdat zij nooit geroepen worden de basis te noemen waarop zij hun besluit hebben genomen. Jen Psaki, bijvoorbeeld, kan vrijuit zeggen dat “de wetenschap” zegt dat we meer kadavers in vliegtuigen zien en geen enkele verslaggever denkt eraan haar om het bewijs te vragen. Als ze dat wel hadden gedaan, kon ze alleen maar zeggen dat ze “terug zou komen” of anders zeggen dat het vertrouwelijk is en nog in behandeling.

Het is een perfect systeem voor degenen die het voor het zeggen hebben, zolang zij zich niet bekommeren om kleinigheden als menselijke vrijheid, mensenrechten, democratie en de rechtsstaat. Maar om zich om zulke dingen te bekommeren is een zekere geestdrift nodig, waar naamloze en gezichtsloze bureaucraten niet om bekend staan. En dat laat het aan de rest van ons over om een solide antwoord te vinden op de vraag: wat is er precies mis met de dictatuur van de administratieve staat?

Laten we fundamentele kwesties van moraliteit even buiten beschouwing laten. Er zijn in de geschiedenis zeker veel regimes geweest die zich niet aan de moraal hebben gehouden in naam van een of ander glorieus doel, maar er vervolgens niet in zijn geslaagd dat doel te bereiken, of het nu ging om het stimuleren van de economische groei, het bewerkstelligen van volmaakte gelijkheid, of het onder controle houden van een virus. Daar zijn vele redenen voor, maar wat het meest opvalt is de onwil van mislukte managers om het roer om te gooien.

Stelling: het kernprobleem van dictatuur is het netwerkeffect van slecht beleid. Het begrip netwerkeffect wordt gewoonlijk verondersteld van toepassing te zijn op markten, maar het is meer van toepassing op regeringen. Een slecht beleid dat eenmaal is ingevoerd, is niet gemakkelijk of nooit meer terug te draaien. “Niets is zo blijvend als een tijdelijk regeringsprogramma”, zei Ronald Reagan.

Laten we naar een voorbeeld springen: de politieke dynamiek achter de acties van de CCP in Shanghai. Twee jaar geleden beweerde de partij wrede tactieken te hebben gebruikt om een virus in Wuhan en andere steden te onderdrukken, en vervolgens met succes de wereld (d.w.z. de WHO en de NIH) ervan te hebben overtuigd dat het werkte. De WHO stuurde een memo uit dat de partij gelijk had: dit is de manier om met een virus om te gaan. Xi Jinping was in de wolken en China’s staatsapparaat beleefde een ongekende trots toen de wereld dit voorbeeld volgde. En het voorbeeld was niet alleen de onderdrukking zelf, maar ook de methode: dictatuur door “de wetenschap”.

Niets van dit alles was echt waar natuurlijk. De gegevens waren vervalst. De propaganda was gebaseerd op illusie.

Toen er gevallen opdoken in Shanghai, wat moest de partij dan doen ? Natuurlijk moest zij haar eerdere successen verdubbelen, geen echte successen maar haar propaganda-overwinning. Er zou geen weg terug zijn, simpelweg omdat een dictator die ooit als een genie werd gevierd, niet graag een mislukking toegeeft, laat staan dat hij op een andere methode teruggrijpt.

Tot op zekere hoogte gaat het om menselijke trots, maar er is nog meer aan de hand, iets dat de menselijke geest nog sterker beheerst: ideologische toewijding. Niets is zo hardnekkig als dat; de werkelijkheid zelf dringt er zelden of nooit in door. Het ontbreken van enige eerbied voor politiek pluralisme heeft het regime gedoemd zijn fouten te blijven herhalen, zelfs wanneer de absurditeit en wreedheid ervan voor de wereld te zien is. Xi Jinping en de partij zullen hun gezag altijd verkiezen boven wetenschap, welvaart, vrede en mensenrechten.

Democratie mag dan inefficiënt zijn, vol corruptie zitten en vaak onnodig verdeeldheid zaaien, precies zoals de Amerikaanse stichters zeiden, en daarom hebben zij republikeinse instellingen in het leven geroepen. Toch is er één voordeel van democratie: het laat kritiek en uitdaging toe. Zij bouwt een eigen controle in: zij geeft de publieke opinie een zekere mate van controle op lange termijn over het lot van de mensen die onder de controle van de staatsmanagers leven. Het maakt regimes tijdelijk en maakt vreedzame verandering mogelijk, hetgeen de reden is waarom de oude liberalen de voorkeur gaven aan democratie boven autocratie.

Een zuivere dictatuur laat dat niet toe. En dat geeft staatsmanagers onbeperkte mogelijkheden om fouten te verdubbelen en te verdrievoudigen. Het is een ongecontroleerde macht. Geen rechtbank, geen wetgevend orgaan, en zelfs de publieke opinie kan de koers beïnvloeden. Dat is wat de CCP uitoefent en wat de CDC nu eist.

Het is geen toeval dat de heersende klasse in de VS aanvankelijk een strategie van virusbeperking in de stijl van China heeft gevolgd. Dictatuur is nieuw in de mode, maar niet minder gevaarlijk omdat het zo is.

Het is het meest opmerkelijke om te zien hoe de CCP dit doet in Shanghai, terwijl de regering Biden op soortgelijke wijze aandringt op ongecontroleerde bestuurlijke macht in naam van de virusbestrijding. Ondertussen is de rest van de wereld verder gegaan en realiseert zich na twee jaar dat het gebruik van staatsmacht om een heersende ziekteverwekker te onderdrukken (bijna iedereen zal covid worden) betekent dat gewelddadige middelen worden ingezet om een onmogelijk doel te bereiken. En toch zijn we hier: de volhouders zijn precies de agentschappen die dit ongekende experiment hebben geprobeerd.

Er zijn maar weinig mensen die echt willen leven in een wereld waarin de administratieve staat de onbeperkte macht uitoefent die het CDC, het DOJ en de regering-Biden nu bepleiten als voortzetting van de manier waarop we de publieke zaak de afgelopen twee jaar hebben aangepakt. Dat systeem heeft tot rampen geleid. Het voortzetten ervan zal leiden tot nog meer rampen.

Het “China-model” (economisch liberalisme plus één-partij politiek bewind) is nu aan het ontrafelen vanwege de onwil van de heersende klasse om fouten toe te geven en de koers te wijzigen. De taferelen in Shanghai zijn het bewijs dat dit model onhoudbaar is, om niet te zeggen slecht. Dit is niet het nieuwe paradigma en kan dat ook niet worden. Het is onwerkbaar en zeer gevaarlijk. Ieder weldenkend mens zou het moeten verwerpen, samen met de verklaringen van de regering-Biden die het lijken te omarmen.

Bron: Jeffrey A. Tucker
Jeffrey A. Tucker is oprichter en voorzitter van het Brownstone Instituut en de auteur van vele duizenden artikelen in de wetenschappelijke en populaire pers en tien boeken in vijf talen, het meest recent Liberty or Lockdown. Hij is ook de redacteur van The Best of Mises. Hij spreekt veel over onderwerpen op het gebied van economie, technologie, sociale filosofie en cultuur.


Beheerder Vincent W Schoers

Copyright © 2021 door Zorgdatjenietslaapt.nl. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, of zogenaamde celebrity influencers.

Eén reactie

Gert 29 april 2022 Reageer

Meteen een stop maken en alles en iedereen die zijn mening ten nadelen van de gewone mensen door wil duwen per direct buitenspel zetten heel zijn vermogen in beslag nemen en paspoort inleveren.En al degene die niet bereid zijn om een 20jarig heropvoedings program te gaan doen levenslang opsluiten en nooit meer de maatschappij in.

Geef een antwoord