De beste wetenschappers van het land hebben het volk belogen.

CDC-directeur Robert Redfield

De getuigenis van CDC-directeur Robert Redfield in het Congres op 23 september 2020 trok onmiddellijk mijn aandacht. Ik keek vol ongeloof toe hoe Redfield het Congres vertelde dat “meer dan 90 procent van de bevolking” – meer dan driehonderd miljoen mensen in de VS – vatbaar blijft voor de ziekte.

De verklaring was gebaseerd op onvolledige en verouderde gegevens, alsmede een duidelijk gebrek aan inzicht in de literatuur, en zij trof mij als een van de meest onjuiste en angst inboezemende proclamaties van een volksgezondheidsfunctionaris tot op dat moment. Ongeveer tweehonderdduizend Amerikanen waren al gestorven aan COVID; het laatste wat het publiek nodig had, was een overdrijving van de toekomstige risico’s, waarbij sommigen de indruk kregen dat tien keer zoveel mensen nog zouden kunnen sterven.

Ten eerste klopten de cijfers niet. Op dat moment waren er in de VS al ongeveer zeven miljoen bevestigde gevallen, en het CDC zelf schatte dat ongeveer het tienvoudige van het aantal bevestigde gevallen, een zeer voorzichtige schatting, de infectie waarschijnlijk had doorgemaakt. Een seropositiviteitsonderzoek van Stanford in april had aangetoond dat het aantal bevestigde gevallen het totale aantal besmettingen met een factor van ongeveer veertig onderschatte. Het was niet logisch dat slechts 9 procent, of dertig miljoen Amerikanen, besmet waren.

Ten tweede was de berekening van 9 procent overduidelijk fout. Dat getal kwam van het testen van antilichamen door de staten. Ik heb zelf op de website van het CDC gekeken, en inderdaad, de gegevens waren gebaseerd op verouderde testen uit verschillende staten.

Sommige totalen van antilichamen waren van enkele maanden eerder, voordat veel van die staten een aanzienlijk aantal gevallen hadden meegemaakt. Daardoor werd het aantal gevallen dat zich reeds had voorgedaan, sterk onderschat. De gegevens waren gewoon niet geldig, maar je moet op de details letten.

Belangrijker nog, Redfield’s basisbewering was fundamenteel onjuist. De conclusie dat het testen van serum antilichamen de volledige populatie van mensen die beschermd zijn tegen COVID onthulde, was in tegenspraak met een heel corpus van gepubliceerde literatuur en in strijd met fundamentele kennis van immunologie, inclusief andere coronavirus infecties.

Het was algemeen bekend dat antilichaamtests één dwarsdoorsnede in de tijd lieten zien – ze waren van voorbijgaande aard – ook al kan immuunbescherming blijvend zijn. Uit studies over SARS-2 en de meeste andere virussen blijkt dat de antilichaamspiegels over een periode van maanden veranderen. Zij verschijnen gewoonlijk in de eerste paar weken, bereiken een piek na een paar maanden, en nemen dan af over een periode van verschillende maanden.

De literatuur over COVID had deze patronen reeds aangetoond. Een maand voor deze persconferentie werd in een studie van Nature Reviews Immunology over COVID-19 uitdrukkelijk gesteld: “De afwezigheid van specifieke antilichamen in het serum betekent niet noodzakelijk de afwezigheid van een immuungeheugen,” en werd uitgelegd: “geheugen-B-cellen en -T-cellen kunnen in stand worden gehouden zelfs indien er geen meetbare niveaus van serumantilichamen zijn.”

De Japanse studie toonde dit op dramatische wijze aan. In hun studie stegen de antilichaamspiegels van 5,8 procent tot 46,8 procent in de loop van de zomer. De meest dramatische stijging deed zich eind juni en begin juli voor, parallel aan de stijging van het aantal dagelijks bevestigde gevallen in Tokio, die op 4 augustus een hoogtepunt bereikte.

Van de 350 personen die beide aangeboden tests aflegden, werd 21,4 procent van degenen die negatief testten, positief, en 12,2 procent van de aanvankelijk positieve deelnemers werd negatief voor antilichamen. Een opvallende 81,1 procent van de IgM-antilichaam-positieve gevallen bij de eerste test werd negatief in slechts een maand. Zij verklaarden dat “[antilichaamtests] eerdere COVID-19-infecties aanzienlijk kunnen onderschatten”. In verschillende belangrijke wetenschappelijke tijdschriften was ook al uitgebreid gemeld dat antilichaamresponsen niet noodzakelijk detecteerbaar zijn bij alle COVID-patiënten, vooral bij die met minder ernstige vormen.

Maar de tekortkomingen in Redfield’s schatting reikten dieper. Zelfs degenen die bekend zijn met eerstejaars biologie weten dat andere onderdelen van het immuunsysteem, geheugen B-cellen en T-cellen, bescherming bieden tegen virusinfecties. Sommige T-cellen doden het virus, en zij helpen ook bij de vorming van antilichamen. T-cellen ontwikkelen zich en bieden bescherming die veel langer duurt, zelfs nadat antilichamen zijn verdwenen – soms jarenlang bij andere SARS-virussen.

Er waren al T-cellen voor dit virus gedocumenteerd, zelfs bij mensen die niet aan SARS-2 waren blootgesteld, wat betekent dat er in deze gevallen sprake was van kruisbescherming door T-cellen die als reactie op andere coronavirussen waren ontstaan. Er zijn ook T-cellen aangetroffen bij personen met een volledig asymptomatische SARS-2-infectie.

NIH-directeur Francis Collins had een paar weken eerder in zijn Director’s Blog juist op die gegevens gewezen door te schrijven: “In feite spelen immuuncellen die bekend staan als geheugen-T-cellen ook een belangrijke rol in het vermogen van ons immuunsysteem om ons te beschermen tegen veel virusinfecties, waaronder – naar nu blijkt –COVID-19.”

Wetenschappers van enkele van de beste onderzoeksinstellingen in de wereld, zoals het Zweedse Karolinska Instituut, San Diego’s La Jolla Instituut, Duke University, Berlijn, en anderen hadden dit bewijs gepubliceerd. Karolinska toonde T-cel immuniteit aan in zowel asymptomatische als milde gevallen van COVID-zelfs als ze antilichaam-negatief waren.

Onderzoekers uit Singapore hadden robuuste T-celresponsen op dit virus, SARS2, vastgesteld bij zeventien jaar oude SARS1-monsters. Aangezien T-cellen uiteraard niet door antilichaamtesten worden ontdekt, werden deze personen niet in Redfields telling opgenomen. Toch had hij blijkbaar geen rekening gehouden met dit essentiële, ja zelfs fundamentele punt, toen hij getuigde voor het Congres en de krantenkoppen haalde.

Nadat ik dit debacle op TV had gezien, wist ik heel goed wat er later die dag zou komen. De media zouden hierop inhaken en nog meer paniek onder de bevolking zaaien. Ik wist ook dat de verantwoordelijkheid voor het ophelderen van deze grove foutieve verklaring bij mij zou liggen. Er was geen twijfel mogelijk dat het ter sprake zou komen op de persconferentie van de president, en zelfs als dat niet gebeurde, moest het nog worden uitgelegd.

Ik haastte me naar het kantoor van Derek Lyons om hem bij te praten en ervoor te zorgen dat we de president van tevoren zouden waarschuwen. Een paar anderen in de West Wing waren aanwezig, dus ik vatte voor hen samen wat er tegen het Congres was gezegd.

De stemming varieerde van verbazing tot neerslachtigheid tot frustratie. Een adviseur van de president voor juridische zaken waarschuwde me, met een glimlach op zijn gezicht: “Scott, zeg niet gewoon botweg: ‘Redfield is fout!’ Zeg iets zachter, zoals ‘Hij heeft dingen verkeerd voorgesteld.

Ik knikte, wetend dat ik me in mijn woorden moest inhouden, ook al was dit dezelfde man die mij een paar dagen eerder in de landelijke pers had proberen te vernietigen. Maar dit was helemaal niet persoonlijk. Het verduidelijken van de feiten over de pandemie en het tegengaan van het eindeloze spervuur van verkeerde informatie en pseudowetenschap erover, in dit geval afkomstig van de regering zelf, was een van mijn belangrijkste taken in deze nationale crisis.

Tijdens de pre-briefing in het Oval Office een paar uur later, schetste ik de kwestie aan de president. Er werd besloten, zoals verwacht, dat ik de vraag zou beantwoorden wanneer die aan de orde kwam. En dat gebeurde ook.

Een verslaggever van ABC News vroeg mij rechtstreeks of Redfield’s bewering dat meer dan 90 procent van de Amerikanen vatbaar bleef voor de ziekte waar was. Ik volgde het vriendelijke advies dat ik eerder op de dag had gekregen.

“Ik denk dat Dr. Redfield daar iets verkeerd heeft weergegeven,” zei ik, en deed vervolgens mijn best om rustig uit te leggen wat de problemen waren met verouderde informatie en de bijdrage van kruis-reactieve T-cellen en T-cel bescherming die niet in zijn gegevens zouden zijn opgenomen. Ik verklaarde correct wat algemeen bekend en feitelijk was, namelijk dat de bescherming tegen het virus “niet uitsluitend wordt bepaald door het percentage mensen dat antilichamen heeft”. Tijdens mijn antwoord, waarbij ik onderbrekingen afwees, probeerde ik zo goed mogelijk in begrijpelijke taal uit te leggen wat er aan de hand was.

Ik deed ook een serieuze poging om enigszins delicaat te zijn, want ik voelde me zeer ongemakkelijk bij het feit dat ik de directeur van het CDC op het nationale toneel moest corrigeren.

Helaas weerhield mijn afkeer van de confronterende sfeer in die perskamer mij ervan diplomatieker te zijn toen die verslaggever vroeg: “Wie moeten we geloven?” Mijn reflexieve antwoord was: “Je wordt verondersteld in de wetenschap te geloven, en ik vertel je de wetenschap.” Daarna verwees ik hem naar verschillende deskundige wetenschappers bij naam. Ik had echter sterk het gevoel dat hij helemaal niet geïnteresseerd was in de feiten. Het was eerder een nieuwe poging om de onenigheid te vergroten.

Nadat ik de perszaal had verlaten, liep ik naast de president. Hij stopte even om de berichtgeving op de TV-monitoren buiten de briefing room te bekijken, zoals hij altijd doet. Na wat gekibbel tussen de president en het personeel dat in de buurt stond, begonnen we terug te lopen naar de Oval Office.

President Trump wendde zich tot mij rechts van hem, met een wrange glimlach, maar met een oprecht verbaasde blik op zijn gezicht. “Is Redfield politiek of gewoon dom?” vroeg hij, terwijl hij subtiel zijn hoofd schudde. Ik keek meteen terug naar de president en aarzelde. Het antwoord was voor ons beiden duidelijk.

Onnodig te zeggen dat de media onmiddellijk de onenigheid tussen mij en Redfield oplichtten. Het voedde hun verhaal van een conflict tussen mij en de andere Task Force artsen, een dat Redfield persoonlijk veroorzaakte met zijn beledigende en ongegronde opmerking dat alles wat ik zei “vals” was.

Later verscheen Dr. Fauci op TV en bekritiseerde mijn oprechte poging om belangrijke informatie te verduidelijken als “buitengewoon ongepast”. Ik vroeg me af of hij meer bezorgd was over het beschermen van de reputatie van zijn bureaucratische collega en het ondermijnen van de mijne dan over het verzekeren dat correcte informatie werd verteld aan het Amerikaanse publiek.

Martin Kulldorff, de wereldberoemde epidemioloog van Harvard, plaatste zijn reactie op Twitter: “Scott Atlas verklaarde het eenvoudige feit dat de immuniteit hoger is dan diegenen met antilichamen, waarop Dr. Fauci hem bekritiseert zonder tegen te spreken wat er werkelijk werd gezegd. Het noemen van een eenvoudig wetenschappelijk feit is niet ‘buitengewoon ongepast’. Wat is er aan de hand?”

Bron: https://brownstone.org/articles/the-nations-top-scientists-lied/


Beheerder Vincent W Schoers

Copyright © 2021 door Zorgdatjenietslaapt.nl. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, of zogenaamde celebrity influencers.

Geef een antwoord