Kennan en insluiting, 1947

Kennan en insluiting, 1947

George F. Kennan, een beroepsofficier in de Buitenlandse Dienst, formuleerde het beleid van “insluiting”, de basisstrategie van de Verenigde Staten voor de strijd in de koude oorlog (1947-1989) met de Sovjet-Unie. Kennans ideeën, die de basis werden van het buitenlands beleid van de regering Truman, kwamen voor het eerst onder de aandacht van het publiek in 1947 in de vorm van een anonieme bijdrage aan het tijdschrift Foreign Affairs, het zogenaamde “X-Article”. “Het belangrijkste element van elk Amerikaans beleid ten opzichte van de Sovjet Unie,” schreef Kennan, “moet zijn dat van een lange termijn, geduldige maar vastberaden en waakzame beteugeling van Russische expansieve tendensen.” Daartoe riep hij op tot het tegengaan van “de druk van de Sovjet-Unie op de vrije instellingen van de Westerse wereld” door “het slim en waakzaam toepassen van tegenkracht op een reeks voortdurend verschuivende geografische en politieke punten, die overeenkomen met de verschuivingen en manoeuvres van de Sovjet-politiek.” Een dergelijk beleid, voorspelde Kennan, zou “tendensen bevorderen die uiteindelijk hun uitweg moeten vinden in ofwel het uiteenvallen ofwel het geleidelijk afzwakken van de Sovjet macht.”

Kennan’s beleid was controversieel vanaf het allereerste begin. Columnist Walter Lippmann viel het X-artikel aan omdat het geen onderscheid maakte tussen vitale en perifere belangen. De Verenigde Staten, zo impliceerde Kennan’s artikel, moesten de Sovjet Unie en haar communistische bondgenoten te lijf gaan waar en wanneer zij een risico vormden om invloed te verwerven. In feite bepleitte Kennan boven alles de verdediging van ’s werelds belangrijkste centra van industriële macht tegen Sovjet-expansie: West-Europa, Japan, en de Verenigde Staten. Anderen bekritiseerden Kennan’s beleid omdat het te defensief was. Met name John Foster Dulles verklaarde tijdens de verkiezingscampagne van 1952 dat het beleid van de Verenigde Staten niet gericht moest zijn op beheersing, maar op het “terugdringen” van de Sovjet-macht en de uiteindelijke “bevrijding” van Oost-Europa. Zelfs binnen de regering Truman was er een breuk over indamming tussen Kennan en Paul Nitze, Kennan’s opvolger als directeur van de staf beleidsplanning. Nitze, die de Sovjetdreiging vooral in militaire termen zag, interpreteerde Kennans oproep tot “de vaardige en waakzame toepassing van tegenkracht” als het gebruik van militaire macht. Kennan daarentegen, die de Sovjet dreiging in de eerste plaats politiek zag, bepleitte boven alles economische hulp (b.v. het Marshall Plan) en “psychologische oorlogsvoering” (openlijke propaganda en geheime operaties) om de verspreiding van de Sovjet invloed tegen te gaan. In 1950 won Nitze’s opvatting van beheersing het van die van Kennan. NSC 68, een beleidsdocument opgesteld door de Nationale Veiligheidsraad en ondertekend door Truman, riep op tot een drastische uitbreiding van het militaire budget van de V.S. Het document breidde ook de reikwijdte van containment uit van de verdediging van grote centra van industriële macht naar de hele wereld. “In de context van de huidige polarisatie van de macht,” luidde het, “is een nederlaag van vrije instellingen waar dan ook een nederlaag overal.”

Ondanks alle kritiek en de verschillende politieke nederlagen die Kennan in het begin van de jaren vijftig leed, bleef beheersing in de meer algemene zin van het blokkeren van de uitbreiding van de Sovjet-invloed de basisstrategie van de Verenigde Staten gedurende de gehele koude oorlog. Enerzijds trokken de Verenigde Staten zich niet terug in isolationisme; anderzijds gingen zij niet over tot het “terugdringen” van de Sovjetmacht, zoals John Foster Dulles kortstondig bepleitte. Men zou kunnen zeggen dat elke volgende regering na die van Truman, tot aan de ineenstorting van het communisme in 1989, een variant van Kennans insluitingspolitiek heeft overgenomen en zich die eigen heeft gemaakt.


Beheerder Vincent W Schoers

Copyright © 2021 door Zorgdatjenietslaapt.nl. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, of zogenaamde celebrity influencers.

Geef een antwoord