De familiewaarden van Klaus Schwab

De elite cabal Khazariaanse maffia instelling heeft Europese Royals en  anderen vermoord! Door Benjamin Fulford RECENT NIEUWS / NIEUWS | be4truth.nl

Is Klaus Schwab, de stichter van het Wereld Economisch Forum (WEF), een vriendelijke oude oom die alleen het welzijn van de mensheid voor ogen heeft? Of is Schwab misschien de zoon van een nazi-collaborateur die dwangarbeiders uitbuitte en de nazi’s hielp bij de ontwikkeling van de eerste atoombom?

Op de ochtend van 11 september 2001 zat Klaus Schwab met Rabbi Arthur Schneier – voormalig vice-voorzitter van het Joods Wereldcongres en vertrouweling van de families Bronfman en Lauder – te ontbijten in de Park East Synagoge in New York City.

Samen zagen de mannen een gebeurtenis die de wereld voor de volgende twintig jaar als geen ander zou bepalen: het neerstorten van twee jumbojets in de twee torens van het World Trade Center. Vandaag, twee decennia later, zit Klaus Schwab weer op de eerste rij om een moment te herbeleven dat de moderne geschiedenis van de mensheid op zijn kop zou kunnen zetten.

Schwab lijkt altijd op de eerste rij te zitten, als de tragedie toeslaat. Dat hij zo dicht bij wereldveranderende gebeurtenissen staat, is waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij een van de best verbonden mannen ter wereld is. Als drijvende kracht achter het WEF, dat bekend staat als de “internationale organisatie voor publiek-private samenwerking”, maakt Schwab al meer dan 50 jaar in Davos staatshoofden, leidende bedrijfsleiders en de “elites” uit de academische wereld en de wetenschap het hof.

De laatste tijd heeft Schwab zich de toorn van velen op de hals gehaald als de voorman van de “Grote Reset”. Niet zonder reden, want de Grote Reset is een allesomvattende poging om onze mondiale beschaving een nieuwe vorm te geven ten bate van de elites van het Economisch Wereldforum en hun bondgenoten.

Highlights from Davos Agenda 2021 of World Economic Forum - Global Times

Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van het Forum in januari 2021 benadrukte Schwab dat het opbouwen van vertrouwen een sleutelfactor zou zijn voor het welslagen van zijn Grote Reset, en gaf hij de deelnemers te kennen dat de reeds grootschalige PR-campagne nog verder zou moeten worden uitgebreid. Terwijl Schwab opriep tot het opbouwen van vertrouwen door middel van niet nader genoemde “vooruitgang”, komt vertrouwen gewoonlijk tot stand door wat transparantie wordt genoemd. Maar aan transparantie ontbreekt het bij het WEF, en dat is waarschijnlijk de reden waarom zoveel mensen Schwab en zijn motieven wantrouwen.

Een andere reden voor het gebrek aan vertrouwen in Schwab en zijn ideeën is dat er betrekkelijk weinig bekend is over de geschiedenis en de achtergrond van de man. De meeste mensen kennen Schwab alleen als de oprichter van het World Economic Forum in het begin van de jaren zeventig.

En zoals vele prominente stromannen die de agenda’s van de elites doordrukken, zijn Schwab’s online dossiers zorgvuldig geschrobd. Deze stand van zaken maakte het relatief moeilijk om informatie op te graven over zijn vroege geschiedenis en die van zijn familie. Aangezien hij in 1938 in Ravensburg, Duitsland, is geboren, is er de laatste maanden veel gespeculeerd over de vraag of Schwabs familie misschien ook banden had met de oorlogsinspanningen van de As. Dergelijke connecties zouden, indien zij aan het licht zouden komen, de reputatie van het WEF aantasten en aldus de missie en de motieven van deze man aan een ongewenst onderzoek onderwerpen.

Het volgende onderzoek zal het verleden dat Klaus Schwab blijkbaar probeert te verbergen, in detail onderzoeken. Daarbij wordt de betrokkenheid van de familie Schwab bij het nazi-streven naar een atoombom en bij het illegale nucleaire programma van het Zuid-Afrikaanse apartheidssysteem aan het licht gebracht.

Afbeelding

Bijzonder onthullend is het verhaal van Klaus Schwab’s vader, Eugen Schwab, die de door de Nazi’s gesteunde Duitse tak leidde van een Zwitsers ingenieursbureau dat tijdens de oorlog een belangrijke militaire aannemer was geweest. Dit bedrijf, Escher-Wyss, gebruikte ook dwangarbeiders om machines voor de nazi-oorlogsinspanningen te produceren en steunde ook de nazi-inspanningen om zwaar water voor hun atoomprogramma te produceren. Jaren later zal de jonge Klaus Schwab in de raad van bestuur van deze onderneming zetelen en betrokken zijn bij de beslissing om het racistische apartheidsregime van Zuid-Afrika de nodige uitrusting te leveren om tot de club van nucleaire mogendheden toe te treden.

Aangezien het Economisch Wereldforum nu een prominente voorstander is van nucleaire non-proliferatie en “schone” kernenergie, maakt dit verleden Schwab tot een niet bepaald geloofwaardige pleitbezorger van deze nobele agenda. Maar dat is niet alles, als men dieper in zijn activiteiten duikt, wordt het snel duidelijk dat Schwab een andere rol speelt. Hij heeft het heden lange tijd zodanig vorm gegeven dat het voortbestaan van “mondiale, regionale en industriële agenda’s” die na de Tweede Wereldoorlog in diskrediet zijn geraakt, gewaarborgd is. Daartoe behoort niet alleen nucleaire technologie, maar vooral ook een beleid van bevolkingsbeheersing onder invloed van de eugenetica.

Een Zwabisch verhaal

Op 10 juli 1870 werd de grootvader van Klaus Schwab, Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, later kortweg Gottfried genoemd, geboren in een Duitsland dat in oorlog was met Frankrijk. Karlsruhe, de geboorteplaats van Gottfried Schwab, lag in het groothertogdom Baden, dat in 1870 geregeerd werd door de 43-jarige groothertog van Baden, Friedrich I.. Hij was de enige schoonzoon van de regerende keizer Wilhelm I en was een van de regerende heersers in Duitsland.

In 1893 deed de 23-jarige Gottfried Schwab afstand van zijn Duitse staatsburgerschap en verliet Karlsruhe om naar Zwitserland te emigreren. Schwab, die bakker was toen hij van huis ging, ontmoette de vijf jaar jongere Marie Lappert uit Kirchberg bij Bern in Zwitserland. Op 27 mei 1898 huwden de twee in Roggwil, Bern, en het jaar daarop, op 27 april 1899, werd hun zoon Eugen Schwab geboren. Gottfried Schwab was toen reeds opgeklommen tot werktuigkundig ingenieur en toen Eugen ongeveer een jaar oud was, besloten Gottfried en Marie Schwab naar Karlsruhe terug te keren, waar Gottfried opnieuw de Duitse nationaliteit aannam.

Eugen Schwab trad later in de voetsporen van zijn vader en werd ook werktuigbouwkundig ingenieur, en raadde zijn kinderen aan hetzelfde te doen. Eugen Schwab begint zijn beroepsloopbaan in een fabriek in een stad in Opper-Zwaben in Zuid-Duitsland, de hoofdstad van het district Ravensburg, Baden-Württemberg. De fabriek waar hij zijn carrière begon was de Duitse tak van de Zwitserse firma Escher-Wyss.

Escher, Wyss and Co - Graces Guide

Zwitserland onderhield reeds lang economische betrekkingen met de streek van Ravensburg: Zwitserse handelaren brachten in het begin van de 19e eeuw garen en weefproducten naar het land. Tegelijkertijd leverde Ravensburg tot 1870 graan aan Rorschach, alsmede fokdieren en verschillende kaassoorten aan de Zwitserse Alpen. Tussen 1809 en 1837 woonden er 375 Zwitsers in Ravensburg, maar in 1910 was hun aantal gedaald tot slechts 133.

In de jaren 1830 bouwden geschoolde Zwitserse arbeiders een katoenfabriek met een aangrenzende blekerij en veredelingsfabriek, die werd geleid door de gebroeders Erpf. De paardenmarkt van Ravensburg, die rond 1840 werd opgericht, trok ook veel mensen uit Zwitserland aan, vooral na de opening van de spoorlijn van Ravensburg naar Friedrichshafen, dat bij het Bodenmeer in het Zwitsers-Duitse grensgebied ligt.

Graanhandelaren uit Rorschach bezochten regelmatig de Ravensburgse graanschuur en grensoverschrijdende samenwerking en handel leidden er ook toe dat een filiaal van de Zürichse machinefabriek Escher-Wyss & Cie. in de stad werd geopend. Dit werd mogelijk nadat tussen 1850 en 1853 een spoorlijn was voltooid die de Zwitsers met het Duitse spoorwegnet verbond.

De fabriek werd tussen 1856 en 1859 door Walter Zuppinger opgericht en begon in 1860 met de productie. In 1861 kreeg de Ravensburgse fabriekseigenaar Escher-Wyss zijn eerste officiële octrooi voor “eigenaardige inrichtingen op mechanische weefgetouwen voor het weven van linten”. Walter Zuppinger ontwikkelde zijn tangentiële turbine in de Ravensburgse vestiging van Escher-Wyss en vroeg nog een aantal andere patenten aan. In 1870 stichtten Zuppinger en anderen ook een papierfabriek in Baienfurt bij Ravensburg. Hij ging in 1875 met pensioen en wijdde al zijn energie aan de verdere ontwikkeling van turbines.

Gründungsurkunde der Escher-Wyss-Fabrik Ravensburg, datiert 1860. Quelle: Unlimited Hangout

Rond de eeuwwisseling gaf Escher-Wyss het weven van linten op en richtte zich op veel grotere projecten, zoals de vervaardiging van grote industriële turbines. In 1907 vroeg het bedrijf een “vergunning en concessie” aan voor de bouw van een waterkrachtcentrale bij Dogern aan de Rijn, waarvan melding werd gemaakt in een brochure uit 1925 in Bazel.

In 1920 kwam Escher-Wyss in ernstige financiële moeilijkheden. Het Verdrag van Versailles had het militaire en economische herstel van Duitsland na de Eerste Wereldoorlog beperkt. Bovendien vormde de teruggang van nationale civieltechnische projecten in de buurt een ander probleem voor de Zwitserse onderneming, waarvan de moedermaatschappij uit 1806 dateert en in Zürich was gevestigd.

De onderneming, die nog steeds kon bogen op een goede reputatie en een geschiedenis van meer dan honderd jaar, werd te belangrijk geacht om te verliezen. Daarom werd in december 1920 een reorganisatie doorgevoerd, waarbij het aandelenkapitaal werd teruggebracht van 11,5 tot 4,015 miljoen Franse frank en later nog eens verhoogd tot 5,515 miljoen Zwitserse frank. Aan het eind van het boekjaar 1931 stond Escher-Wyss nog steeds in het rood, maar bleef in de jaren twintig grote civieltechnische opdrachten afleveren, zoals blijkt uit officiële correspondentie van Wilhelm III Prins van Urach aan de firma Escher-Wyss en aan de vermogensbeheerder van het Huis van Urach, de accountant Julius Heller, uit 1924.

Bovenstaande briefwisseling gaat over de “Algemene Voorwaarden van de Vereniging van Duitse Waterturbinefabrikanten voor de levering van machines en andere uitrusting voor waterkrachtcentrales”. Bovendien wordt de samenwerking ook bevestigd door een brochure over de “Voorwaarden van de Vereniging van Duitse Waterturbinefabrikanten voor de plaatsing van Turbines en Machineonderdelen binnen het Duitse Rijk”, die op 20 maart 1923 werd gedrukt in het kader van een promotiecampagne voor een universele oliedrukregelaar van Escher-Wyss.

Nadat de Grote Depressie van begin jaren dertig de wereldeconomie in puin had gelegd, kondigde Escher-Wyss aan: “Het bedrijf [Escher-Wyss] is tijdelijk niet in staat zijn lopende verplichtingen in verschillende landen van afnemers voort te zetten als gevolg van de rampzalige ontwikkeling van de economische situatie in combinatie met de ineenstorting van de valuta.” Het bedrijf vertelde ook aan de Zwitserse krant Neue Zürcher Nachrichten dat het een rechterlijke uitspraak zou vragen. De krant meldde op 1 december 1931 dat “de firma Escher-Wyss uitstel van faillissement is verleend tot eind maart 1932 en dat een trustmaatschappij is aangesteld als curator in Zwitserland”.

Het artikel vermeldde optimistisch dat “er een vooruitzicht was om de zaak voort te zetten.” In 1931 had Escher-Wyss ongeveer 1.300 werknemers zonder contract en 550 werknemers in loondienst in dienst. In het midden van de jaren dertig kwam Escher-Wyss opnieuw in financiële moeilijkheden. Om het bedrijf te redden, werd ditmaal een consortium aan boord gehaald om het noodlijdende engineeringbedrijf te redden. Het consortium werd gedeeltelijk gevormd door de Zwitserse Federale Bank (die toevallig werd geleid door ene Max Schwab, geen familie van Klaus Schwab), en er vonden verdere herstructureringen plaats.

In 1938 werd bekend dat een ingenieur van de onderneming, kolonel Jacob Schmidheiny, de nieuwe voorzitter van de Raad van Bestuur van Escher-Wyss zou worden. Kort na het uitbreken van de oorlog in 1939 werd Schmidheiny als volgt geciteerd: “Het uitbreken van de oorlog betekent niet noodzakelijk werkloosheid voor de machine-industrie in een neutraal land, integendeel.” Escher-Wyss en zijn nieuwe management keken er duidelijk naar uit om van de oorlog te profiteren en de weg vrij te maken voor zijn transformatie tot een belangrijke nazi wapenleverancier.

Een korte geschiedenis van de Jodenvervolging in Ravensburg

Toen Adolf Hitler aan de macht kwam, veranderde er veel in Duitsland, en het verhaal van de Joodse bevolking van Ravensburg in deze tijd is een triest verhaal om te vertellen. Toch was het niet de eerste keer dat het antisemitisme in de regio de kop opstak.

In de Middeleeuwen was er in het centrum van Ravensburg een synagoge, die al in 1345 werd vermeld en die een kleine joodse gemeenschap diende die van 1330 tot 1429 kan worden getraceerd. Eind 1429 en tot 1430 waren de Ravensburgse joden het doelwit en vond er een verschrikkelijke slachting plaats. In de nabijgelegen steden Lindau, Überlingen, Buchhorn (later omgedoopt tot Friedrichshafen), Meersburg en Konstanz vonden massa-arrestaties van joodse inwoners plaats.

In de Ravensburger bloedlastering van 1429/1430 werden de joden van Lindau levend verbrand, omdat leden van de joodse gemeenschap ervan waren beschuldigd zuigelingen ritueel te hebben geofferd. In augustus 1430 werd de Joodse gemeenschap in Überlingen gedwongen zich te bekeren, 11 van hen deden dat, de 12 die weigerden werden vermoord. De moordpartijen die plaatsvonden in Lindau, Überlingen en Ravensburg werden uitgevoerd met de directe goedkeuring van de regerende koning Sigmund en de overgebleven Joden werden spoedig uit de regio verdreven.

Ravensburg liet deze verbanning in 1559 door keizer Ferdinand I bevestigen, en dit werd bijvoorbeeld in een in 1804 uitgevaardigd bevel voor de stadswacht als volgt bevestigd: “Daar de Joden hier geen handel of bedrijf mogen uitoefenen, mag niemand anders per post of per rijtuig in de stad komen, maar de overigen moeten, indien zij geen toestemming van het politiebureau hebben gekregen om langer of korter te blijven, door het politiebureau uit de stad verwijderd worden”.

Pas in de 19e eeuw konden joden zich weer legaal in Ravensburg vestigen en ook toen bleef hun aantal zo klein dat er geen synagoge werd herbouwd. In 1858 werden in Ravensburg slechts drie joden geregistreerd, in 1895 bereikte het aantal een piek van 57. Vanaf de eeuwwisseling tot 1933 nam het aantal joden in Ravensburg gestaag af, totdat de gemeente nog maar 23 personen telde.

Aan het begin van de jaren dertig woonden er zeven belangrijke joodse families in Ravensburg, waaronder de families Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose en Sondermann. Na de machtsovername door de nationaal-socialisten moest een deel van de Ravensburgse joden emigreren, anderen werden later in de concentratiekampen vermoord. In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog waren er veel publieke uitingen van haat tegen de kleine Joodse gemeenschap in en rond Ravensburg.

Ravensburg

Al op 13 maart 1933, ongeveer drie weken voor de landelijke boycot van alle joodse winkels in Duitsland, plaatsten SA-bewakers zich voor twee van de vijf joodse winkels in Ravensburg en probeerden potentiële klanten de toegang te ontzeggen door bij één winkel bordjes te plaatsen met de tekst “Wohlwert gesloten tot de arisering”. Wohlwerts werd spoedig “ge-ryaniseerd” en was de enige joodse winkel die de nazi-pogrom overleefde. De andere eigenaars van de vier grote joodse warenhuizen in Ravensburg, Knopf, Merkur, Landauer en Wallersteiner, werden allen gedwongen hun eigendommen tussen 1935 en 1938 te verkopen aan niet-joodse kooplieden.

In die tijd konden veel Ravensburgse joden naar het buitenland vluchten voordat de ergste nationaal-socialistische vervolging begon. Terwijl ten minste acht van hen een gewelddadige dood stierven, zouden drie in Ravensburg wonende joodse burgers hebben overleefd vanwege hun “arische” echtgenoten. Een deel van de in Ravensburg tijdens de Kristallnacht gearresteerde joden moest de volgende dag onder toezicht van SS-bewakers door de straten van Baden-Baden marcheren en werd later gedeporteerd naar het concentratiekamp Sachsenhausen. Wrede Nazi misdaden tegen de mensheid vonden plaats in Ravensburg.

Gesetz zur Verhütung erbkranken Nachwuchses – Wikipedia

Op 1 januari 1934 werd in nazi-Duitsland de “Wet ter voorkoming van erfelijke ziekten” van kracht, die de gedwongen sterilisatie toestond van mensen met gediagnosticeerde ziekten zoals dementie, schizofrenie, epilepsie, erfelijke doofheid en diverse geestesziekten.

Gedwongen sterilisaties werden vanaf april 1934 uitgevoerd in het stedelijk ziekenhuis van Ravensburg, het huidige Heilig-Geist-Krankenhaus. Tot 1936 was sterilisatie de meest uitgevoerde medische ingreep in het gemeentelijk ziekenhuis.

In de vooroorlogse jaren dertig, tot de Duitse annexatie van Polen, bleef de Ravensburgse Escher-Wyss fabriek, nu rechtstreeks geleid door de vader van Klaus Schwab, Eugen Schwab, de grootste werkgever in Ravensburg. Niet alleen was de fabriek een belangrijke werkgever in de stad, de nazi-partij van Hitler kende de Escher-Wyss vestiging ook de titel van “Nationaal Socialistisch Modelbedrijf” toe, toen Schwab aan het roer stond. De nazi’s hebben het Zwitserse bedrijf waarschijnlijk ook het hof gemaakt voor samenwerking in de komende oorlog, en hun toenaderingspogingen werden uiteindelijk beantwoord.

Escher-Wyss Ravensburg en de oorlog

Ravensburg was een anomalie tijdens de oorlog, want de stad werd nooit getroffen door geallieerde luchtaanvallen. Dat de geallieerden er openlijk mee instemden de Zuid-Duitse stad niet aan te vallen, zou te danken zijn aan de aanwezigheid van het Rode Kruis, maar daarnaast bestaan er geruchten dat er afspraken waren met verschillende bedrijven, waaronder Escher-Wyss. Ravensburg zou daarom tijdens de oorlog niet als een belangrijk militair doelwit zijn aangemerkt, waardoor de stad veel van haar oorspronkelijke kenmerken kon behouden.

Met het uitbreken van de oorlog heersten er echter donkere omstandigheden in Ravensburg. Eugen Schwab bleef de “nationaal-socialistische modelmakerij” voor Escher-Wyss leiden, en het Zwitserse bedrijf hielp de nazi-strijdkrachten bij de productie van belangrijke oorlogswapens, alsmede van eenvoudiger bewapening. Het bedrijf Escher-Wyss was een leider in grote turbinetechnologie voor dammen en krachtcentrales, maar het produceerde ook onderdelen voor Duitse gevechtsvliegtuigen. Het bedrijf zou ook betrokken zijn geweest bij duistere projecten die zich achter de schermen afspeelden en die, als ze waren uitgevoerd, de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog hadden kunnen veranderen.

De Westerse militaire inlichtingendienst was al op de hoogte van Escher-Wyss’ medeplichtigheid aan en samenwerking met de nazi’s. Er zijn gegevens van de Westerse militaire inlichtingendienst uit die tijd, met name Record Group 226 (RG 226) van het Office of Strategic Services (OSS), die aantonen dat de Geallieerden op de hoogte waren van enkele zakelijke transacties van Escher-Wyss met de nazi’s.

Binnen RG 226 zijn er drie specifieke vermeldingen van Escher-Wyss, waaronder:

  1. Dossiernummer 47178, waarin staat: Escher-Wyss uit Zwitserland is bezig met een grote order voor Duitsland. Vlammenwerpers worden vanuit Zwitserland verscheept onder de naam Brennstoffbehälter. Gedateerd sept. 1944.
  2. Dossiernummer 41589 toont aan dat de Zwitsers Duitse exportproducten in hun land hadden opgeslagen, een zogenaamd neutrale natie tijdens de Tweede Wereldoorlog. De vermelding luidt: Zakelijke betrekkingen tussen Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), Escher-Wyss en Mineral Celbau Gesellschaft. 1 p. juli 1944; zie ook L 42627 Verslag over de samenwerking tussen de Spaanse Empresa Nacional Calvo Sotelo en het Duitse Rheinmetall Borsig, over Duitse uitvoer die in Zwitserland is opgeslagen. 1 p. Augustus 1944.
  3. Dossier nummer 72654 beweert dat: Het bauxiet uit Hongarije werd vroeger naar Duitsland en Zwitserland gezonden om te worden geraffineerd. Toen bouwde een regeringssyndicaat een aluminiumfabriek in Dunaalmas aan de grens met Hongarije. Er werd voor elektriciteit gezorgd, Hongarije droeg kolenmijnen aan, en er werd apparatuur besteld bij de Zwitserse firma Escher-Wyss. De productie begon in 1941. 2 pagina’s. Mei 1944.

Maar Escher-Wyss was een leider op één gebied in het bijzonder: de ontwikkeling van nieuwe turbinetechnologie. Het bedrijf had een turbine met een vermogen van 14.500 pk ontwikkeld voor de waterkrachtcentrale van de strategisch belangrijke industriële Norsk Hydro-centrale in Vemork bij Rjukan in Noorwegen. De Norsk Hydro fabriek, die gedeeltelijk door Escher-Wyss werd geëxploiteerd, was de enige industriële fabriek onder nazi-controle die in staat was zwaar water te produceren, een essentieel ingrediënt voor de productie van plutonium dat nodig was voor het atoombomprogramma.

De Duitsers hadden alle mogelijke middelen in de produktie van zwaar water gestoken, maar de Geallieerden waren zich bewust van de potentieel spelveranderende technische vorderingen van de steeds wanhopiger wordende nazi’s. In 1942 en 1943 was de waterkrachtcentrale het doelwit van gedeeltelijk geslaagde aanvallen door het Britse commando en het Noorse verzet, hoewel de productie van zwaar water werd voortgezet.

De geallieerden lieten meer dan 400 bommen op de fabriek vallen, maar dit had nauwelijks invloed op de werking van de uitgebreide fabriek. In 1944 probeerden Duitse schepen zwaar water terug naar Duitsland te vervoeren, maar het Noorse verzet slaagde erin het schip en zijn lading tot zinken te brengen. Met de hulp van Escher-Wyss slaagden de Nazi’s er bijna in het tij te keren en een As-overwinning te bewerkstelligen.

In de Escher-Wyss fabriek in Ravensburg was Eugen Schwab bezig dwangarbeiders te werk te stellen in zijn nationaal-socialistische paradepaardje. In de jaren van de Tweede Wereldoorlog werkten bijna 3.600 dwangarbeiders in Ravensburg, ook bij Escher-Wyss. Volgens de stadsarchivaris van Ravensburg, Andrea Schmuder, had de machinefabriek Escher-Wyss in Ravensburg tijdens de oorlog tussen 198 en 203 burgerarbeiders en krijgsgevangenen in dienst. De historicus Karl Schweizer uit Lindau vertelt dat Escher-Wyss een klein kamp voor dwangarbeiders op het fabrieksterrein had.

De massale inzet van dwangarbeiders in Ravensburg maakte de oprichting van een van de grootste geregistreerde nazi-dwangarbeiderskampen noodzakelijk in de werkplaats van een voormalige timmerwerkplaats aan de Ziegelstraße 16. In het kamp in kwestie waren tijdelijk 125 Franse krijgsgevangenen ondergebracht, die in 1942 over andere kampen werden herverdeeld. De Franse arbeiders werden vervangen door 150 Russische krijgsgevangenen die, zo werd gezegd, het slechtst van alle krijgsgevangenen werden behandeld.

Een van deze gevangenen was Zina Yakusheva, wier werkkaart en werkboek in het bezit zijn van het United States Holocaust Memorial Museum. Deze documenten identificeren haar als een niet-joodse dwangarbeider die in 1943 en 1944 in Ravensburg, Duitsland, werd tewerkgesteld.

Eugen Schwab was geïnteresseerd in het plichtsgetrouw handhaven van de status quo tijdens de oorlogsjaren. Hij wilde immers zijn kinderen, Klaus Martin, geboren in 1938, en zijn broer Urs Reiner, enkele jaren later geboren, niet in gevaar brengen.

Klaus Martin Schwab – internationaal geheim bewaarder

Klaus Schwab, geboren op 30 maart 1938 in Ravensburg, Duitsland, was het oudste kind van een normaal kerngezin. Tussen 1945 en 1947 ging Klaus naar de lagere school in Au, Duitsland. In een interview met de Irish Times in 2006 herinnerde Klaus Schwab zich: “Na de oorlog was ik voorzitter van de Frans-Duitse Nationale Jeugdvereniging. Mijn helden waren Adenauer, De Gasperi en De Gaulle.”

Klaus Schwab en zijn jongere broer, Urs Reiner Schwab, zouden beiden in de voetsporen treden van hun grootvader Gottfried en hun vader Eugen en aanvankelijk een opleiding tot werktuigkundig ingenieur volgen. Klaus’ vader had de jonge Schwab gezegd dat als hij een verschil wou maken in de wereld, hij een opleiding tot werktuigkundig ingenieur moest volgen. Maar dit zou slechts het begin zijn van Schwabs uitgebreide opleiding.

Klaus bezocht tussen 1949 en 1957 het Spohn-gymnasium in Ravensburg, waar hij het Abiturdiploma behaalde. Tussen 1958 en 1962 werkte Klaus voor verschillende ingenieursbureaus en in 1962 voltooide hij zijn studie werktuigbouwkunde aan het Zwitserse Federale Instituut voor Technologie (ETH) in Zürich met een ingenieursdiploma. Het jaar daarop voltooide hij tevens een studie economie aan de Universiteit van Fribourg, Zwitserland. Van 1963 tot 1966 werkte Klaus als assistent van de algemeen directeur van de Duitse ingenieursbond (VDMA) in Frankfurt.

In 1965 promoveerde Klaus aan de ETH Zürich met een proefschrift over het onderwerp: “Het exportkrediet op langere termijn als bedrijfsprobleem in de machinebouw”. In 1966 behaalde hij een doctoraat in de ingenieurswetenschappen aan de ETH Zürich. Tegen die tijd was de vader van Klaus, Eugen Schwab, erin geslaagd op te klimmen naar hogere kringen. Voor de oorlog was hij al een bekende figuur in Ravensburg als directeur van Escher-Wyss en uiteindelijk wist hij door te stoten tot president van de Kamer van Koophandel van Ravensburg.

In 1966, bij de oprichting van het Duitse Comité voor de Splügen-spoortunnel, definieerde Eugen Schwab de oprichting van dit comité als een project “dat een betere en snellere verbinding tot stand zou brengen voor grote kringen in ons Europa, dat naar elkaar toe groeit, en zo nieuwe kansen zou bieden voor culturele, economische en sociale ontwikkeling”.

Henry Kissinger und sein ehemaliger Schüler, Klaus Schwab, begrüßen den ehemaligen britischen Premierminister Ted Heath beim WEF-Jahrestreffen 1980. Quelle: Weltwirtschaftsforum
Henry Kissinger und sein ehemaliger Schüler, Klaus Schwab, begrüßen den ehemaligen britischen Premierminister Ted Heath beim WEF-Jahrestreffen 1980. Quelle: Weltwirtschaftsforum

Klaus Schwab behaalde in 1967 een doctoraat in de economie aan de Universiteit van Fribourg in Zwitserland. Hij heeft een Master of Public Administration behaald aan de John F. Kennedy School of Government van Harvard in de Verenigde Staten. Gedurende zijn tijd aan Harvard kreeg Schwab les van Henry Kissinger, van wie hij later zei dat hij één van de drie of vier persoonlijkheden was die zijn denken tijdens zijn leven het meest hadden beïnvloed.

In het artikel in de Irish Times van 2006 vertelt Klaus dat deze tijd zeer belangrijk is geweest voor de vorming van zijn huidige ideologische denken: “Jaren later, toen ik na mijn studie aan Harvard terugkeerde uit de VS, waren er twee gebeurtenissen die een beslissende invloed op mij hebben gehad: (1) Het boek “The American Challenge” van Jean-Jacques Servan-Schreiber, waarin werd getheoretiseerd dat Europa van de VS zou verliezen omdat de Europese managementmethoden inferieur waren aan die van de VS; (2) En dit is relevant voor Ierland – dat het Europa van de Zes het Europa van de Negen werd”. Het waren deze twee gebeurtenissen die Klaus Schwab volledig op een verandering in het management hebben gericht.

In hetzelfde jaar studeerde de jongere broer van Klaus, Urs Reiner, af aan de ETH Zürich met een graad in werktuigbouwkunde, en Klaus Schwab werd assistent van de bestuursvoorzitter in het oude bedrijf van zijn vader, Escher-Wyss, dat al snel Sulzer Escher-Wyss AG werd. Hier zorgde Klaus Schwab voor de reorganisatie van de gefuseerde ondernemingen, waardoor ook zijn “nucleaire” connecties ontstonden.

De opkomst van een technocraat

Sulzer, een Zwitserse onderneming waarvan de oorsprong teruggaat tot 1834, was in 1906 begonnen met de bouw van compressoren en had een hoge vlucht genomen. In 1914 maakte het familiebedrijf deel uit van “drie naamloze vennootschappen”, waarvan er één de officiële houdstermaatschappij was. In de jaren dertig hadden de winsten van Sulzer te lijden onder de Grote Depressie en, zoals bij vele andere ondernemingen in die tijd, waren fabrieksstoringen en vakbondsacties aan de orde van de dag.

Hoewel de Tweede Wereldoorlog over het algemeen niet zoveel invloed had op Zwitserland als op zijn buurlanden, was het de economische bloei die op de oorlog volgde die Sulzer aanzienlijke macht en marktdominantie opleverde. In 1966, kort voor de komst van Klaus Schwab bij Escher-Wyss, ondertekende de Zwitserse turbinefabrikant een samenwerkingsovereenkomst met de gebroeders Sulzer in Winterthur. In 1966 verwierf Sulzer door een fusie 53 procent van de aandelen van Escher-Wyss, en in 1969 verwierven de gebroeders Sulzer de laatste aandelen van Escher-Wyss, wat officieel leidde tot Sulzer Escher-Wyss AG.

In het kader van de fusie begon de herstructurering van Escher-Wyss zeer snel: Dr. H. Schindler en W. Stoffel verlieten de raad van bestuur, die toen werd geleid door Georg Sulzer en Alfred Schaffner. Dr. Schindler, die 28 jaar lang lid was van de Raad van Bestuur van Escher-Wyss, had een groot deel van zijn diensttijd samengewerkt met Eugen Schwab. Later werd Peter Schmidheiny voorzitter van de Raad van Bestuur van Escher-Wyss, waarmee de familie Schmidheiny de leiding van de onderneming verder in handen kreeg.

Als onderdeel van de herstructurering moesten Escher-Wyss en Sulzer zich op afzonderlijke gebieden van de techniek concentreren. Escher-Wyss-Werke zou zich bezighouden met de bouw van hydraulische krachtcentrales, waaronder turbines, opslagpompen, omkeermachines, afsluitapparatuur en leidingen, alsmede stoomturbines, turbocompressoren, verdampingsinstallaties, centrifuges en machines voor de pulp- en papierindustrie. Sulzer zou zich concentreren op de koeltechnische industrie, de bouw van stoomketels en gasturbines.

Op 1 januari 1968 werd de nieuw gereorganiseerde Sulzer Escher-Wyss Ltd aan het publiek voorgesteld. De onderneming was gestroomlijnd, wat noodzakelijk werd geacht wegens verschillende grote overnames. Deze omvatten een nauwe samenwerking met Brown Boveri, een groep Zwitserse bouwers van elektrische machines die ook voor de nazi’s hadden gewerkt en de Duitsers een deel van hun onderzeeboottechnologie hadden geleverd die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt. Brown Boveri werd ook omschreven als een “wapen-gerelateerd elektrisch bedrijf” en kan de omstandigheden van de wapenwedloop in de Koude Oorlog gunstig hebben gevonden voor zijn bedrijf.

De fusie en reorganisatie van de Zwitserse ingenieursgiganten zou spoedig op een bijzondere manier vruchten afwerpen. Tijdens de Olympische Winterspelen van 1968 in Grenoble gebruikten Sulzer en Escher-Wyss acht koelcompressoren om tonnen kunstijs te produceren. In 1969 hielpen zij bij de bouw van het nieuwe passagiersschip “Hamburg”, dat het eerste schip ter wereld was dat volledig van airconditioning was voorzien dankzij de combinatie Sulzer-Escher-Wyss.

In 1967 betrad Klaus Schwab officieel het toneel van de Zwitserse economie door leiding te geven aan de fusie van Sulzer en Escher-Wyss en aan de vorming van winstgevende allianties met Brown Boveri en anderen. In december 1967 sprak Klaus op een evenement in Zürich voor de belangrijkste Zwitserse organisaties van machinebouwers, de werkgeversvereniging van de Zwitserse machinebouw- en metaalindustrie en de vereniging van Zwitserse machinebouwindustriëlen.

In zijn toespraak voorspelde hij terecht het belang van het gebruik van computers in de moderne Zwitserse machinebouw: “In 1971 zullen producten die nu nog niet eens op de markt zijn, waarschijnlijk tot een kwart van de verkoop uitmaken. Dit veronderstelt dat ondernemingen systematisch onderzoek doen naar mogelijke ontwikkelingen en leemten in de markt opsporen. Momenteel hebben 18 van de 20 grootste bedrijven in onze machine-industrie planningsafdelingen die zich met dergelijke taken bezighouden. Natuurlijk moeten ze allemaal gebruik maken van de laatste technologische verworvenheden, en de computer is er daar één van. De vele kleine en middelgrote ondernemingen in onze machine-industrie gaan de weg van de samenwerking op of maken gebruik van de diensten van gespecialiseerde dienstverleners op het gebied van gegevensverwerking”.

Computers en gegevens worden duidelijk gezien als belangrijk voor de toekomst, aldus Schwab, hetgeen ook tot uiting komt in de reorganisatie van Sulzer Escher-Wyss als onderdeel van de fusie. De moderne website van Sulzer weerspiegelt deze opmerkelijke koerswijziging door in 1968 te verklaren: “De materiaaltechnologie-activiteiten worden geïntensiveerd [bij Sulzer] en vormen de basis voor medisch-technologische producten. De fundamentele transformatie van een werktuigbouwkundig bedrijf naar een technologiebedrijf begint vorm te krijgen.”

Klaus Schwab heeft ertoe bijgedragen dat Sulzer Escher-Wyss niet alleen een werktuigbouwkundige reus is geworden, maar ook een technologieconcern dat in hoog tempo op weg is naar een hightech toekomst. Vermeldenswaard is ook dat Sulzer Escher-Wyss een ander zwaartepunt van haar activiteiten heeft verlegd naar “het creëren van de basis voor medische technologieprodukten”, een gebied dat voordien geen doelindustrie voor Sulzer en/of Escher-Wyss was.

Maar technologische vooruitgang was niet de enige upgrade die Klaus Schwab bij Sulzer Escher-Wyss wilde doorvoeren, hij wilde ook de manier veranderen waarop de onderneming over haar managementstijl dacht. Schwab en zijn naaste medewerkers drongen aan op een geheel nieuwe bedrijfsfilosofie die “alle werknemers in staat zou stellen de noodzaak van motivatie te aanvaarden en thuis flexibiliteit en beweeglijkheid te bieden”.

Aan het eind van de jaren zestig trad Klaus Schwab steeds meer in de publieke belangstelling. Het was ook in deze tijd dat het bedrijf Sulzer Escher-Wyss zich meer met de pers begon bezig te houden. In januari 1969 organiseerden de Zwitserse reuzen een openbare raadpleging onder de naam “Persdag van de machinebouw”, die was toegespitst op vraagstukken inzake ondernemingsbestuur. Tijdens het evenement merkte Schwab op dat ondernemingen met een autoritaire managementstijl “niet in staat zijn het ‘menselijk kapitaal’ volledig te activeren”, een argument dat hij aan het eind van de jaren zestig bij tal van andere gelegenheden zou herhalen.

Plutonium en Pretoria

Escher-Wyss waren pioniers in enkele van de belangrijkste technologieën in de energieproductie. Zoals het US Department of Energy stelt in zijn document over de ontwikkeling van de superkritische CO2 Brayton-cyclus (CBC), een apparaat dat wordt gebruikt in waterkracht- en kerncentrales, “was Escher-Wyss het eerst bekende bedrijf dat de turbomachines voor CBC-systemen ontwikkelde, beginnend in 1939”. Verder staat er dat er 24 systemen zijn gebouwd, “waarbij Escher-Wyss de energieomzettingscycli ontwierp en de turbomachines bouwde voor op drie na alle systemen.” In 1966, kort voordat Schwab bij Escher-Wyss in dienst trad en de fusie met Sulzer begon, werd de heliumcompressor door Escher-Wyss ontworpen voor La Fleur Corporation en werd de ontwikkeling van de Brayton-cyclus voortgezet.

Deze technologie was in 1986 nog steeds belangrijk voor de defensie-industrie, aangezien door kernenergie aangedreven drones waren uitgerust met een heliumgekoelde kernreactor van de Brayton-cyclus.
Escher-Wyss was al in 1962 betrokken bij de vervaardiging en installatie van nucleaire technologie, zoals blijkt uit een octrooi voor een “warmtewisselingsopstelling voor een kerncentrale” en het octrooi van 1966 voor een “kernreactor-gasturbine-installatie met noodkoeling”. Na het vertrek van Schwab bij Sulzer Escher-Wyss, hielp Sulzer ook bij de ontwikkeling van speciale turbocompressoren voor uraniumverrijking om reactorbrandstof te produceren.

Toen Klaus Schwab in 1967 bij Sulzer Escher-Wyss in dienst trad en de aanzet gaf tot de omvorming van de onderneming tot een technologiebedrijf, werd de betrokkenheid van Sulzer Escher-Wyss bij de duistere kant van de wereldwijde kernwapenwedloop duidelijk. Voordat Klaus erbij betrokken raakte, had Escher-Wyss zich vaak gericht op het helpen ontwerpen en bouwen van onderdelen voor civiele toepassingen van nucleaire technologie, zoals de opwekking van kernenergie. Maar met de komst van de ijverige heer Schwab raakte het bedrijf betrokken bij de illegale proliferatie van kernwapentechnologie.

In 1969 was de inlijving van Escher Wyss in Sulzer voltooid en werd de onderneming omgedoopt tot Sulzer Ltd, waarbij de historische naam Escher-Wyss uit de naam werd geschrapt. Dankzij een onderzoek en een rapport van de Zwitserse autoriteiten en een man genaamd Peter Hug, werd uiteindelijk onthuld dat Sulzer Escher-Wyss in het geheim was begonnen met het aankopen en bouwen van sleutelonderdelen voor kernwapens in de jaren 1960. De onderneming begon ook, terwijl Schwab in het bestuur zat, een cruciale sleutelrol te spelen bij de ontwikkeling van Zuid-Afrika’s illegale kernwapenprogramma tijdens de donkerste jaren van het apartheidsregime.

Klaus Schwab was een leidende figuur in het vestigen van een bedrijfscultuur die Pretoria hielp zes kernwapens te bouwen en een zevende gedeeltelijk in elkaar te zetten. In zijn verslag schetste Peter Hug hoe Sulzer Escher-Wyss AG (na de fusie gewoon Sulzer AG genoemd) vitale onderdelen had geleverd aan de Zuidafrikaanse regering en vond hij bewijzen voor de rol van Duitsland bij de ondersteuning van het racistische regime. Hij onthulde ook dat de Zwitserse regering “op de hoogte was van illegale transacties, maar deze “stilzwijgend door de vingers zag”, terwijl zij sommige ervan actief steunde of slechts halfslachtig bekritiseerde”. Het verslag van Hug werd uiteindelijk samengevat in een werk getiteld: “Switzerland and South Africa 1948-1994 – Final Report of NRP 42+ on behalf of the Swiss Federal Council” door Georg Kreis en gepubliceerd in 2007.

In 1967 had Zuid-Afrika een reactor gebouwd als onderdeel van een plan voor plutoniumproductie, de SAFARI-2 in Pelindaba. SAFARI-2 maakte deel uit van een project voor de ontwikkeling van een reactor gemodereerd met zwaar water, gestookt met natuurlijk uranium en gekoeld met natrium. Dit verband met de ontwikkeling van zwaar water voor de produktie van uranium, dezelfde technologie die door de nazi’s met hulp van Escher-Wyss was gebruikt, kan verklaren waarom de Zuid-Afrikanen aanvankelijk een beroep op Escher-Wyss deden. Zuid-Afrika heeft het Pelindaba-project voor een zwaarwaterreactor echter in 1969 opgegeven omdat het middelen onttrok aan het uraniumverrijkingsprogramma.

In 1970 waren Escher-Wyss wel degelijk sterk betrokken bij nucleaire technologie, zoals blijkt uit een dossier in het staatsarchief van Baden-Württemberg. Daarin zijn details van een openbare aanbestedingsprocedure opgenomen, zoals informatie over besprekingen over de gunning van opdrachten met specifieke ondernemingen die betrokken zijn bij de aankoop van nucleaire technologie en materialen. De genoemde bedrijven zijn: NUKEM; Uhde; Krantz; Preussag; Escher-Wyss; Siemens; Rheintal; Leybold; Lurgi; en het beruchte Transnuklear.

De Zwitsers en de Zuidafrikanen hadden een hechte band in de periode dat het voor het wrede Zuidafrikaanse regime niet gemakkelijk was om hechte bondgenoten te vinden. Op 4 november 1977 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties Resolutie 418 aan waarbij een verplicht wapenembargo tegen Zuid-Afrika werd ingesteld, een embargo dat pas in 1994 volledig zou worden opgeheven.

Georg Kreis wees in zijn uitvoerige beoordeling van het verslag-Hug op het volgende: “Dat de autoriteiten ook na mei 1978 een laisse-faire houding aannamen, komt aan het licht in een briefwisseling tussen de anti-apartheidsbeweging en de DFMA in oktober/december 1978. Zoals de studie van Hug aangeeft, verwees de Zwitserse anti-apartheidsbeweging naar Duitse rapporten dat Sulzer Escher-Wyss en een bedrijf met de naam BBC onderdelen hadden geleverd voor de Zuidafrikaanse uraniumverrijkingsfabriek, en waren er herhaaldelijk leningen aan ESCOM, waaronder aanzienlijke bijdragen van Zwitserse banken. Deze aantijgingen hebben geleid tot de vraag of de Bondsraad – gezien zijn fundamentele steun aan het VN-embargo – de SNB er niet toe moet brengen in de toekomst geen leningen meer goed te keuren aan ESCOM”.

Zwitserse banken hielpen de Zuid-Afrikaanse wedloop om de atoombom te financieren, en Sulzer Escher-Wyss produceerde al in 1986 met succes speciale compressoren voor uraniumverrijking.

De oprichting van het Wereld Economisch Forum

In 1970 vroeg de jonge start-up Klaus Schwab de Europese Commissie om hulp bij de oprichting van een “niet-commerciële denktank voor Europese bedrijfsleiders”. De Europese Commissie zou het beschermheerschap op zich nemen en de Franse politicus Raymond Barre als “intellectuele mentor” van het Forum sturen. Raymond Barre, die toen EU-commissaris voor economische en financiële zaken was, werd later Franse premier en werd beschuldigd van antisemitische uitlatingen toen hij in functie was.

Zo verliet Schwab Escher-Wyss in 1970 om een twee weken durende conferentie voor bedrijfsleiders te organiseren. In 1971 vond in Davos (Zwitserland) de eerste bijeenkomst plaats van het World Economic Forum – toen nog het European Management Symposium geheten. Het eerste European Management Symposium van Schwab zou worden bijgewoond door ongeveer 450 deelnemers uit 31 landen, voornamelijk managers van verschillende Europese bedrijven, politici en Amerikaanse academici. Het werd georganiseerd door Klaus Schwab en zijn secretaresse Hilde Stoll, die later dat jaar de echtgenote van Klaus Schwab zou worden.

Schwab’s Europa Symposium was geen origineel idee. Zoals schrijfster Ganga Jey Aratnam in 2018 treffend opmerkte:
“Klaus Schwab’s ‘Geest van Davos’ was ook de ‘Geest van Harvard’. Niet alleen had de business school zich sterk gemaakt voor het idee van een symposium, maar ook de vooraanstaande Harvard econoom John Kenneth Galbraith was voorstander van de planningsbehoeften van het kapitalisme en de convergentie van Oost en West, naast de welvarende samenleving”.

Het was, zoals Aratnam ook opmerkte, niet de eerste keer dat Davos gastheer was van dergelijke evenementen. Tussen 1928 en 1931 werden in Hotel Belvédère de Universitaire Conferenties van Davos gehouden, die mede waren opgezet door Albert Einstein en slechts werden onderbroken door de Grote Depressie en de oorlogsdreiging.

De Club van Rome en het WEF

De meest invloedrijke groep die aan de wieg stond van Schwab’s symposia was de Club van Rome. Deze invloedrijke denktank van de wetenschappelijke en monetaire elite, die in veel opzichten een afspiegeling vormt van het Economisch Wereldforum, werkt ook aan de bevordering van een mondiaal bestuursmodel dat wordt geleid door een technocratische elite. De club werd in 1968 opgericht door de Italiaanse industrieel Aurelio Peccei en de Schotse chemicus Alexander King tijdens een privé-ontmoeting in een woning van de Rockefeller-familie in Bellagio, Italië.

Een van hun eerste wapenfeiten was een boek uit 1972, getiteld The Limits to Growth, dat zich vooral richtte op de wereldwijde overbevolking en waarschuwde dat “de aarde binnen een eeuw haar grenzen zou bereiken als het consumptiepatroon van de wereld en de bevolkingsgroei in hetzelfde hoge tempo als voorheen zouden doorgaan”.

Op de derde bijeenkomst van het Economisch Wereldforum in 1973 hield Peccei een toespraak waarin hij het boek samenvatte; deze toespraak wordt op de website van het Economisch Wereldforum herdacht als de opmerkelijke gebeurtenis van die historische bijeenkomst. In hetzelfde jaar publiceerde de Club van Rome een rapport waarin zij een “adaptief” model voor mondiaal bestuur voorstelde dat de wereld zou verdelen in tien onderling verbonden economisch-politieke regio’s.

De Club van Rome is lange tijd omstreden geweest vanwege haar obsessie met het terugdringen van de wereldbevolking en vanwege veel van haar vroegere maatregelen, die door critici zijn omschreven als eugenetisch en neo-Malthusiaans beïnvloed. In het beruchte boek van de Club uit 1991, “De Eerste Wereldrevolutie”, werd echter betoogd dat een dergelijk beleid de steun van de bevolking zou kunnen krijgen, indien de massa’s het in verband konden brengen met een existentiële strijd tegen een gemeenschappelijke vijand.

Daartoe bevat “De Eerste Wereldrevolutie” een passage getiteld “De Gemeenschappelijke Vijand van de Mensheid is de Mens”, waarin staat:
“In onze zoektocht naar een gemeenschappelijke vijand waartegen we ons kunnen verenigen, kwamen we op het idee van vervuiling, de dreiging van opwarming van de aarde, waterschaarste, hongersnood en dergelijke. In hun totaliteit en in hun wisselwerking vormen deze verschijnselen inderdaad een gemeenschappelijke bedreiging die wij allen tezamen het hoofd moeten bieden. Maar door deze gevaren als de vijand te benoemen, lopen we in de val waar we de lezers al voor gewaarschuwd hebben, namelijk het verwarren van symptomen met oorzaken. Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijk ingrijpen in natuurlijke processen en kunnen alleen worden overwonnen door verandering van houding en gedrag. De echte vijand, dan, is de mensheid zelf.”

De elite die de Club van Rome en het Economisch Wereldforum bevolkt, heeft de laatste jaren dikwijls betoogd dat methoden om de bevolking onder controle te houden onontbeerlijk zouden zijn om het milieu te beschermen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het Economisch Wereldforum de klimaat- en milieuproblematiek op dezelfde manier gebruikt om impopulaire beleidsbeslissingen, zoals de Grote Reset, als onvermijdelijk te verkopen.

Het verleden is een proloog

Sinds de oprichting van het Economisch Wereldforum is Klaus Schwab opgeklommen tot een van de machtigste mensen ter wereld, en de Grote Reset die hij heeft doorgedrukt maakt het belangrijker dan ooit om de man op de globalistische troon in vraag te stellen. Gezien zijn prominente rol in het verregaande streven om elk aspect van de thans bestaande orde om te vormen, is het verhaal van Klaus Schwab moeilijk te onderzoeken geweest.

Als men begint te graven in de geschiedenis van Schwab, die naast andere schimmige elitefiguren zit, komt men er al snel achter dat veel informatie is verborgen of zelfs verwijderd. Schwab is duidelijk iemand die liever in de donkere hoeken van de samenleving blijft. Hij confronteert de doorsnee mens daarentegen met een goed geënsceneerd masker.

Is de echte Klaus Schwab dus echt een vriendelijke oude oom die goed wil doen voor de mensheid, of is hij misschien eerder de zoon van een nazi-collaborateur die slavenarbeid goedkeurde en de nazi’s hielp bij de bouw van de eerste atoombom? Is Schwab de eerlijke zakenman die we moeten vertrouwen, die doet alsof hij een rechtvaardigere samenleving en banen voor de gewone man wil creëren? Of is hij de persoon die Sulzer Escher-Wyss hielp een technologische revolutie te ontketenen die leidde tot zijn rol in de illegale productie van kernwapens voor het racistische apartheidsregime van Zuid-Afrika?

Het bewijsmateriaal dat ik heb bekeken wijst niet op een vriendelijke man, maar eerder op een lid van een rijke familie met goede connecties die agressieve, racistische regeringen steunde bij het creëren van massavernietigingswapens.

Zoals Klaus Schwab in 2006 zei: “Kennis zal binnenkort overal beschikbaar zijn – ik noem het de ‘Googlisering’ van de globalisering. Het gaat er niet meer om wat je weet, maar hoe je die kennis gebruikt. Je moet een gangmaker zijn.”

Klaus Schwab beschouwt zichzelf als gangmaker en topspeler, en men moet toegeven, zijn kwalificaties en ervaring zijn vrij indrukwekkend. Maar Schwab brengt niet in praktijk wat hij predikt, wat hem onbetrouwbaar maakt. Een van de top drie uitdagingen op de prioriteitenlijst van het Economisch Wereldforum is de non-proliferatie van kernwapens, maar noch Klaus Schwab, noch zijn vader Eugen leefden in hun tijd als ondernemers naar deze principes. Het tegendeel is het geval.

In januari kondigde Klaus Schwab aan dat 2021 het jaar zou worden waarin het Wereld Economisch Forum en zijn bondgenoten “het vertrouwen van de massa’s moeten herwinnen”. Maar als Schwab zijn geschiedenis en die van zijn vader met de “Nationaal Socialistische Model Maatschappij” die Escher-Wyss in de jaren 1930 en 1940 was, blijft verbergen, dan hebben we een verdomd goede reden om de motieven van zijn wereldwijd overkoepelende, ondemocratische Grote Reset agenda te wantrouwen.

In het geval van de Schwabs wijst het bewijs niet alleen op slechte handelspraktijken of een misverstand. De geschiedenis van de Schwab familie toont veeleer een gewoonte om samen te werken met genocidale dictators uit onedele motieven zoals winst en macht. De nazi’s en het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime zijn twee van de ergste voorbeelden van misplaatst beleid, maar de Schwabs konden of wilden dat toen duidelijk niet erkennen.

Klaus Schwab probeerde de overblijfselen van het nazi-tijdperk – de nucleaire ambities en de ambities op het gebied van bevolkingsbeheersing – wit te wassen. Toen hij topman was bij Sulzer Escher-Wyss, trachtte het bedrijf de nucleaire ambities van het Zuid-Afrikaanse regime te steunen. Vervolgens heeft Schwab, via het Economisch Wereldforum, bijgedragen tot de rehabilitatie van het naoorlogse, door de eugenetica ingegeven beleid van bevolkingsbeheersing, hoewel de onthullingen over de gruweldaden van de nazi’s deze pseudo-wetenschap in een zeer slecht daglicht hadden gesteld.

Is er enige reden om aan te nemen dat Klaus Schwab veranderd is? Of liever, is hij nog steeds niets meer dan het publieke gezicht van een zeer oude agenda waarvan het voortbestaan moet worden verzekerd? De uiteindelijke vraag naar de ware motieven van de heer Schwab is misschien wel de allerbelangrijkste vraag voor de toekomst van de mensheid: Probeert Klaus Schwab de vierde industriële revolutie te creëren of probeert hij misschien het vierde imperium te creëren?

Bron: Johnny Vedmore is a completely independent investigative journalist and musician from Cardiff, Wales. His work aims to expose the powerful people who are overlooked by other journalists and bring new information to his readers. If you require help, or have a tip for Johnny, then get in touch via johnnyvedmore.com or by reaching out to johnnyvedmore@abelj239563662

———————————————————————–

Beheerder Vincent W Schoers

Copyright © 2021 door Zorgdatjenietslaapt.nl. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, of zogenaamde celebrity influencers.

Geef een antwoord